maandag 4 april 2011

Sloten 3-4-2011

Na mijn eerste ervaringen op de baan tijdens CV2010 kon ik vandaag kijken of de aanpassingen van mijn fiets het gewenste resultaat leverden. Hier kan ik vrij kort in zijn, Het is nog steeds geen baanfiets, maar er is, zeker in de individuele races, prima mee te rijden op de baan.

Vorig jaar was ik tijdens een inhaal manoeuvre onderuitgegleden omdat de onderkant van de kap de baan aan tikte. Dit had een lichte schaafwond op mijn onderarm als gevolg.

Hieronder een kort verslagje van de dag:

Ik had mijn wekker al vroeg gezet omdat ik nog wat kleine aanpassingen aan de racekap wilde maken. Tijdens de proefrit de avond ervoor schoof het vizier continu omhoog en dat heb ik opgelost door 2 strookjes lexan met klittenband aan het vizier te bevestigen en 2 stukjes klittenband op de kap te plakken. Nu kan het vizier niet meer vanzelf omhoog en hij is nu ook op een kier te zetten voor wat extra ventilatie.

Toen dat klaar was heb ik de fiets op de imperiaal van de auto geknoopt en ben ik naar Amsterdam gereden. Daar aangekomen de boel van het dak gehaald en naar binnen gereden. Daar werd ik gelijk vriendelijk begroet door Emmy, Mick en een paar andere fietser van wie ik de namen helaas niet onthouden heb. Toch wel leuk om de mensen te ontmoeten van wie je af en toe wat hoort of leest. Nadat ik mijn fiets in elkaar had gezet en kort wat met Mick had gepraat ben ik me gaan omkleden.

Toen ik eenmaal omgekleed was ben ik snel nog even de baan op geweest om weer een beetje gevoel te krijgen voor het fietsen op de baan. Zoals ik al eerder schreef rijd de fiets nu iets makkelijker en kan ik zowaar een heel klein beetje sturen op het rechte stuk zonder met de kap de baan aan te raken. Na een paar rondjes moesten we van de baan af en kregen we uitleg over de te rijden races van vandaag. Er werd begonnen met een 200mtr sprint. Iedereen had 5 rondes de tijd om hun snelste rondje neer te zetten.Daarna kwam er een nieuw onderdeel de Keirin. Hierbij werd er met 5 of 6 man/vrouw op de baan gereden. Er werd gestart achter een gangmaker. Hier moest men 3 ronden achter blijven. Zodra de gangmaker van de baan af was begon de “sprint” over 4 rondes. De 1e 3 rijders mochten door naar de volgende ronde. De laatste 2 races van de dag waren de 45min. criteriums voor de “slakken” en de Hazen.

De 200mtr sprint.
Ik was als 1 van de laatste aan de beurt dus kon eerst even kijken hoe de rest het er vanaf bracht. Toen ik bijna aan de beurt was ben ik in mijn fiets gestapt en ben ik langzaam langs de boarding naar de start gereden. Toen de deelnemer voor mij gefinisht was mocht ik het gaan proberen. Na 2 rondjes reed ik al over de 60km/h en had ik moeite om ook in de bochten te blijven trappen. Na het 3e rondje kwam ik tot de conclusie dat het niet veel sneller ging en heb ik me uit laten rijden. Toen ik terug kwam op het midden terrein kreeg ik. te horen dat ik gediskwalificeerd was omdat ik zonder helm had gereden.Volledig terecht overigens want ik weet hoe raar je onderuit kan gaan op de baan. Ik zit me nog steeds af te vragen hoe ik zo stom kon zijn om zonder helm te rijden, want ik had mijn helm gewoon bij me… Gelukkig kreeg ik een 2e kans. Tijdens deze poging merkte ik al snel dat mijn benen nog niet voldoende hersteld waren van de 1e poging. Ook hier hield ik het na 3 ronden weer voor gezien. Mijn gemiddelde over 200mtr bleef steken op een teleurstellende 54,6km/h. Met deze snelheid ben ik 9e van de 28 geworden.

Keirin voorronde
Nadat ik mijn helm had opgezet ben ik naar de start gereden. Ik had zoiets van laat iedereen maar gaan, ik ga er wel achteraan. dan kan ik tenminste niemand ondersteboven rijden als ik niet zo netjes stuur. Ik moest nog wel aardig doortrappen om weer bij de groep te komen, want ik trek met een fiets van ca 22 kg niet zo snel op als de mensen die op een fiets van 10 kg rijden. Toen de gangmaker eenmaal van de baan was begon de sprint over 4 rondes. De 1e 2 rondes bleef ik achter de groep hangen, maar de laatste 2 rondes kon ik toch een gaatje bovenlangs vinden om een aantal mensen in te halen. Uiteindelijk finishte ik als 3e, genoeg voor een plek in de halve finale.Ik dacht na 1 rondje uitrijden wel voldoende snelheid kwijt te zijn om van de baan af te rijden. helaas ging ik nog veel te hard en kon ik de bocht niet houden en gleed ik onderuit. gelukkig heb ik hierbij niemand geraakt. De fiets is weer een paar krassen rijker en ik heb een mooie schaafwond op mijn bovenarm.

Keirin halve finale
Ook de halve finale startte ik weer achteraan. het koste me een goede ronde om weer een beetje bij de groep te komen. Toen ik de groep naderde leek het erop dat ik veel te hard reed en moest ik dus iets verzinnen om niet achterop iemand te klappen. Remmen op de baan is niet verstandig, dus de enige mogelijkheid was naar boven of beneden uitwijken. Ik koos voor het laatste hierdoor moest ik vol in de remmen om niet uit de bocht te vliegen. Ik heb nog wel een poging gedaan om bij de groep te komen, maar dat was echt kansloos. Na 2 ronden hield ik het dan ook voor gezien en besloot ik de baan af te rijden. Net op dat moment haalde Guus van Schoot mij onderlangs in. We raakten elkaar, maar gelukkig bleven we alle 2 overeind. Dit was voor mij  het moment waarop ik besloot om geen wedstrijden meer te rijden die dag. Hieronder nog een filmpje van de halve finale:

Ik heb verder nog wat met mensen staan praten en ben uiteindelijk rond een uur of half 4 weer op huis aan gegaan.

Als ik de komende wintercompetitie mee wil gaan rijden moet ik of deze fiets nog hoger op z’n wielen zien te krijgen of een “gewone” fiets gaan bouwen. We zien wel. Eerst maar eens een carbon velomobiel bouwen.

Racekap voor gestroomlijnde tweewieler vervolg

De afgelopen week heb ik de laatste hand gelegd aan de racekap. Aan de vorm heb ik niet heel veel meer veranderd ivm de beperkte tijd en omdat ik bang was om de symmetrie te verliezen. Voor mijn nog te bouwen velomobiel besteed ik natuurlijk veel meer tijd in het verfijnen van de vorm.

Hieronder volgen nog wat bouwfoto’s met een korte beschrijving.

27032011910

Toen ik tevreden was met de vorm van de kap heb ik, nadat er een laag peelply over het schuim geplakt was, hem bekleed met 3 lagen 163g keper glasweefsel en 2 lagen 300g biaxiaal glaslegsel. Deze lagen heb ik om en om over de kap gelamineerd om te zorgen voor een symmetrische laminaat opbouw. Als laatste laag is er een laag peelply over de kap gegaan om het oppervlak wat strakker te krijgen. Waarom er eerst een laag peelply over het schuim gelegd is wordt vanzelf duidelijk in een van de volgende stappen.

02042011916

Toen de boel uitgehard was heb ik de bovenste laag peelpy verwijderd en kon het schuren en plamuren beginnen. De zwarte lijnen op de foto zijn van de onderste laag peelply.
Gezien de beperkte tijd die ik nog had(het was inmiddels zaterdag 2 april 15:00 en op zondag 3 april wilde ik racen in Amsterdam) heb ik geplamuurd totdat de kap strak en strokend was. Het plamuren van de laatste oneffenheden komt laten wel.

02042011918

Toen kwam het leuke gedeelte, het verwijderen van het schuim. Het schuim lost op door aceton, dus na wat gaatjes in het schuim geprikt te heb ik er een paar flinke scheuten aceton opgegoten. Al snel kwam ik tot de conclusie dat ik niet heel handig bezig was. Waarom zou ik het hele blok oplossen als het oplossen van de randjes voldoende is? Dus ik ben maar snel van tactiek veranderd. Nog steeds ging het niet heel snel, maar na een uur worstelen had ik dan toch het grootste gedeelte van het schuim eruit.02042011920

Zoals te zien op de foto blijft er nog een hoop groene smurrie over in de kap. Dit is de reden waarom ik eerst een laag peelply over het schuim gelamineerd had. Anders had ik nog zeker een uur bezig geweest op de boel een beetje schoon te krijgen.

02042011922

Na het verwijderen van het peelply blijft er een schone kap over.

02042011924

Toen heb ik de fiets maar even van zolder gehaald om te kijken of het allemaal we paste zoals ik in gedachten had. Gelukkig bleek dit het geval te zijn en kon ik verder met het aftekenen en uitzagen van het vizier.

04042011929

En dit is het resultaat tot nu toe. Er moet nog wat geplamuurd en schuurt worden en dan kan hij samen met de de rest van de fiets in de uiteindelijke kleur gespoten worden.

De eerste indruk van het rijden met de kap is dat mijn topsnelheid op een vlakke weg aanzienlijk verhoogd is! Ik heb het nog niet goed kunnen testen, maar tijdens de eerste rit op zaterdag avond vlak voor het donker reed ik relatief gemakkelijk naar de 58kmh/, maar toen trilde de de hele kap van het instap gat los en lag het geheel los op mijn schouders. Gelukkig kon ik de boel zonder brokken tot stilstand brengen en ben ik, nadat ik alles weer goed had gelegd, rustig naar huis geleden.